توسعه پایدار یعنی رضایت انسان‌ها
توسعه پایدار، صرفاً ساختن ساختمان‌های بلند، افزایش تولید، رشد شاخص‌های اقتصادی یا توسعه زیرساخت‌ها نیست.
توسعه پایدار یعنی رضایت انسان‌ها
اگر توسعه نتواند کیفیت زندگی انسان‌ها را بهتر کند، اگر نتواند امید، امنیت، سلامت، آموزش، رفاه و فرصت‌های واقعی برای زندگی شایسته ایجاد کند، باید در مفهوم و مسیر آن بازنگری کرد.
انسان، هدف نهایی توسعه است؛ نه صرفاً ابزار آن.
رضایت از علم و دانش
جامعه‌ای که به علم و دانش دسترسی داشته باشد، توانایی شناخت مسئله، حل مسئله و ساختن آینده را پیدا می‌کند.
توسعه پایدار یعنی انسان‌ها از کیفیت علم، پژوهش، فناوری و دسترسی به دانش رضایت داشته باشند و دانش از محیط دانشگاه و پژوهشگاه به زندگی واقعی مردم و اقتصاد منتقل شود.
رضایت از تجربه و مهارت
دانش زمانی به ارزش اقتصادی و اجتماعی تبدیل می‌شود که با تجربه و مهارت همراه شود.
توسعه پایدار یعنی ایجاد فرصت برای یادگیری، مهارت‌آموزی، کارآفرینی و اشتغال؛ به‌گونه‌ای که انسان بتواند توانایی‌های خود را به فرصت، درآمد و ارزش‌آفرینی تبدیل کند.
رضایت از بهداشت و درمان
سلامت، یکی از پایه‌های اصلی رضایت انسان از زندگی است.
توسعه پایدار بدون دسترسی مناسب مردم به بهداشت، پیشگیری، درمان، دارو، تجهیزات پزشکی و خدمات سلامت، معنای کامل خود را پیدا نمی‌کند.
جامعه سالم، زیربنای اقتصاد سالم و آینده پایدار است.
رضایت از آموزش
آموزش فقط انتقال محفوظات نیست؛ آموزش باید انسان را برای زندگی، کار، خلاقیت، کارآفرینی و حل مسائل آینده آماده کند.
توسعه پایدار یعنی هر انسان، فارغ از محل زندگی و شرایط اقتصادی، امکان دسترسی به آموزش باکیفیت و فرصت رشد داشته باشد.
رضایت از اقتصاد و کسب‌وکار
اقتصاد باید بتواند برای انسان‌ها فرصت خلق کند.
اشتغال، سرمایه‌گذاری، کارآفرینی، تولید، تجارت و کسب‌وکارهای سالم از مهم‌ترین مسیرهای ایجاد رضایت اقتصادی هستند.
در این مسیر، بخش خصوصی می‌تواند با شبکه‌سازی، بازارسازی، برندسازی و سرمایه‌گذاری، ظرفیت‌های انسانی و اقتصادی را به فرصت‌های واقعی تبدیل کند.
رضایت از کیفیت زندگی
توسعه را باید در زندگی روزمره مردم دید:
در کیفیت آموزش فرزندان؛
در سلامت خانواده؛
در امنیت اقتصادی؛
در فرصت شغلی؛
در کیفیت محیط‌زیست؛
در دسترسی به خدمات؛
در امکان رشد و پیشرفت؛
و در امید انسان به آینده.
اگر این مؤلفه‌ها بهتر شوند، توسعه از یک مفهوم آماری به یک واقعیت انسانی تبدیل شده است.
توسعه برای انسان، با مشارکت انسان
توسعه پایدار زمانی اتفاق می‌افتد که دولت، بخش خصوصی، دانشگاه، جامعه مدنی و مردم، هرکدام نقش خود را به‌درستی ایفا کنند.
دولت باید بستر مناسب ایجاد کند، بخش خصوصی باید فرصت خلق کند، دانشگاه باید دانش تولید کند و جامعه باید در فرآیند توسعه مشارکت داشته باشد.
در این نگاه، توسعه یک پروژه کوتاه‌مدت نیست؛ یک فرآیند مستمر برای بهتر شدن زندگی انسان‌هاست.
سخن پایانی
من باور دارم معیار نهایی توسعه، فقط میزان تولید، سرمایه یا رشد اقتصادی نیست؛
معیار واقعی توسعه، میزان رضایت انسان‌ها از زندگی، آینده و فرصت‌های پیش رویشان است.
بنابراین:
توسعه پایدار یعنی رضایت انسان‌ها؛
رضایت از علم و دانش،
رضایت از تجربه و مهارت،
رضایت از بهداشت و درمان،
رضایت از آموزش،
رضایت از اشتغال و اقتصاد،
رضایت از محیط‌زیست،
و در نهایت رضایت از کیفیت زندگی.
جهان زمانی به توسعه پایدار می‌رسد که انسان، از نتیجه توسعه در زندگی خود احساس بهتری داشته باشد.
هوشنگ رحمتی | آقای بخش خصوصی
گفتگو در مورد این post